4 بررسى ديدگاه شيعه در تفسير آيه چنان كه پيش از اين ذكر شد ، در انديشه شيعى ، اين آيه هيچ‌گونه دلالتى بر فضيلت و برترى ابو بكر ندارد ، بلكه برخى از انديشمندان شيعه از اين آيه مطالبى را براى ابو بكر استفاده كرده‌اند . محور اصلى مفاد آيه مورد بحث - با توجه به سياق آيات قبل و بعد - در مقام بيان نصرت خداوند نسبت به پيامبر خويش است بدون آنكه كسى از مؤمنان در نصرت وى دخالت داشته باشد . قرآن مىخواهد به مؤمنان بگويد اگر شما پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را يارى نكنيد خداوند خود ، پيامبرش را براى اعتلاى « كلمة اللّه » يارى مىكند همان گونه كه وقتى هيچ‌كس نبود او را يارى كند و پيامبر تنها و يكى از دو نفر بود ، در آن شرايط كه مشركان از هر سو وى را احاطه كرده قصد كشتن ايشان را داشتند و از هر جانب خطر جدى او را تهديد مىكرد و وى را مجبور به هجرت كردند و . . . در اين شرايط خداوند مىفرمايد : اگر او را يارى نكنيد خداوند مانند قبل وى را تنها نمىگذارد و با انزال سكينه ، و اعزام سپاهيان آسمانى وَ أَيَّدَهُ بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْها وى را مدد مىرساند تا موجب اعتلاى « كلمة اللّه » شود . به هر حال دانشمندان شيعى بر هر دو حوزه استدلالى اهل سنت خدشه وارد كرده و نقاط تمسك آنان را به نقد كشيده‌اند . در حوزه تحليل فقرات درونى از دلالت آيه مىگويند :